Ruim 2 jaar geleden werd op initiatief van GroenLinks gestart met het project “Bossche Benskes”. Inmiddels zijn er 22 aanvragen geweest in deze periode en is er meer dan 4400 uur vrijwilligerswerk in het mozaïeken gestopt. In het Brabants Dagblad stond vorige week te lezen dat het project zal gaan stoppen. Maar als het aan GroenLinks ligt gaat de Gemeente door met dit succesvolle project.
Ruim twee jaar geleden werd het initiatief voorstel voor het project van de Bossche benkskes met een grote meerderheid aangenomen in de gemeenteraad. De benkskes zijn betonnen bankjes die, na aanvraag, in buurten geplaatst kunnen worden. De bewoners van zo’n buurt werken samen om via mozaïek het bankje een eigen stijl en gezicht te geven. Niet alleen ontwerpen ze hoe het er uit moet komen te zien, ze maken het benkske ook echt samen.
“De positiviteit en het enthousiasme rondom de benkskes is enorm” aldus Ufuk Kâhya. “De benkskes bevorderen de sociale cohesie aanzienlijk in de buurten waar ze komen, het zijn ontmoetingsplaatsen”. Ufuk hield in 2011 zijn benkskes-tour. Hij kwam in veel buurten waar benkskes staan en sprak met veel buurtbewoners.
In het Brabants Dagblad was vorige week te lezen dat het project zal gaan stoppen. GroenLinks zou dit erg jammer vinden. Ufuk Kâhya heeft dan ook de volgende brief met vragen naar het college gestuurd: Continue reading →
In 2009 waren er 258 meldingen en klachten van discriminatie in Den Bosch. De afname in 2010 (153) werd door het college geweten aan veranderde wetgeving. Hierdoor was er nauwelijks voorlichting gegeven. In het pas openbaar gemaakte cijfers blijkt dat er in 2011 slechts 19 (!!) klachten en meldingen zijn binnengekomen. “Dit heeft jammer genoeg weinig te maken met een toename van de tolerantie, maar alles met een gebrekkige voorlichting, preventie, bekendheid en toegankelijkheid. Dit moet echt beter” zegt Ufuk Kâhya, raadslid voor GroenLinks.
GroenLinks heeft al vaker aandacht gevraagd voor het antidiscriminatiebeleid in onze gemeente. Het aantal meldingen en klachten bedroeg 258 in 2009, 153 in 2010 en slechts 19 in 2011. Helaas heeft deze afnamen weinig te maken met de toename van de tolerantie, maar alles met een beperkte voorlichting, preventie, bekendheid en toegankelijkheid. Het landelijk beeld geeft een stijging van het aantal meldingen met ongeveer 5% aan. GroenLinks wil dat er een beter antidiscriminatiebeleid gevoerd wordt in onze gemeente. Wij vinden het bij voorlichting en preventie belangrijk dat de weerbaarheid van de Bosschenaar toeneemt. Veel jongeren raken hopeloos, terwijl ze veel talent hebben en graag hun bijdrage leveren aan de samenleving. Ufuk Kâhya stuurde namens GroenLinks de volgende vragen: Continue reading →
Jonge migranten die al lang in Nederland zijn, moeten niet langer in onzekerheid zitten. Dat vindt een grote groep Bekende Nederlanders. Zij begonnen een maatschappelijk initiatief voor een kinderpardon. Meer dan 120.000 mensen tekenden de petitie.
Daarnaast steunden een kleine dertig gemeenten de oproep aan minister Leers om kinderen niet terug te sturen naar een land waar ze niets te zoeken hebben. In Den Bosch heeft GroenLinksradslid Ufuk Kâhya zo’n motie ingediend, met steun van de hele oppositie. 28 februari stemt de gemeenteraad over het voorstel.
Continue reading →
Begin 2010 loste ikeen verkiezingsbelofte in doorvragen te stellen aan het college over de inning van de afvalstoffenheffing in studentenhuizen. De gemeente stuurde de nota altijd aan de langstwonende bewoner – die moest maar zien dat hij of zij een deel van het geld terugkreeg van de medebewoners. De gemeente liet mij weten de regels te zullen veranderen. De gemeente brengt de kosten voor riool- en afvalstoffenheffing in rekening bij de verhuurder.
Nu doet zich een nieuw probleem voor. De huiseigenaar kan de kosten doorberekenen aan de bewoners, maar daarmee vervalt de mogelijkheid voor hen om ontheffing voor deze belasting aan te vragen.daarom de volgende vragen:
Continue reading →
Vliegen is onduurzaam. Toch ontkom je er als wereldburger niet aan. Op Trees for Travel kun je kijken hoeveel CO2 je uitstoot door een vlucht (en deze eventueel compenseren). Om een idee te geven, voor een retourtje London moet een boom in de tropen 66,5 jaar groeien. Voor een trip heen en terug naar de VS is dat ongeveer 660,5 jaren. Do the math…
Laatst moest ik ‘noodgedwongen’ (jammer dat je op de fiets niet overal kunt komen helaas) kiezen voor luchtvervoer. Tot mijn verrassing kreeg ik een e-ticket verzonden naar mijn telefoon. Daarin stonden alle belangrijke gegevens zoals vertrektijden en gatenummers vermeld. Daarnaast was er ook een digitale barcode. Hierdoor hoefde ik niets uit te printen. Bij het inchecken en douane, hoefde ik alleen mijn paspoort te laten zien en mijn telefoon (met op het scherm de barcode) door een scanner te halen. Ik kon meteen doorlopen. Als je nadenkt is dit alles erg 21. eeuw eigenlijk en niet meer slechts scenes uit een film.
Per jaar alleen al op Schiphol passeren er 45 miljoen reizigers. Dan is deze digitale instapkaart op je telefoon ten opzichte van de papieren voorganger toch nog een duurzaam randje van een onduurzaam gebeuren. De vraag die bij me opkomt, is hoe we in deze steeds meer globaliserende wereld onze (toenemende) mobiliteit kunnen verduurzamen? De auto-industrie is volop bezig met het ontwikkelen van hybride technieken, waarbij zelfs grote merken als BMW, Mercedes en Audi aan mee doen. Laatst was er in het nieuws te lezen dat er ook grote luchtvaartmaatschappijen bezig zijn met het terugdringen van de CO2 uitstoot, veroorzaakt door vliegverkeer. Ik zal daar eens in gaan duiken, misschien wel interessant voor mijn volgende post.
In het kader van het verbeteren van de luchtkwaliteit rijden er door het centrum van mijn stad ‘s-Hertogenbosch nu alleen nog maar electrische bussen. De zogenaamde ‘220 Xpress’. Een aangename vergroening van de binnenstad, die hopelijk snel wordt uitgebreid naar alle wijken van de gemeente.
Nu ik deze blog aan het schrijven ben, moet ik denken aan een presentatie die ik hield op de middelbare school over de ‘magneetzweeftrein’. Het was toen een blik naar te toekomst. Nu een uitgesteld verlangen…
***
Nu ik als gastschrijver ben verbonden aan Duurzaamheidkompas.nl, schrijf ik over mijn verbazing en verwonderingen rondom het thema duurzaamheid. Één onderwerp waar ik al een geruime tijd mee loop, is het aanbod van water bij vergaderingen. Vanuit mijn politieke functie ben ik met grote regelmaat in allerlei vergaderzalen te vinden. Zelf bij mijn gemeente, waar men duurzaamheid belangrijk zegt te vinden, staan er gesealde flessen water op tafel en in de koelkasten. Nooit stond ik er echt bij stil, totdat ik op de kamer van mijn wethouder (van onder meer duurzaamheid) een kan water zag staan.
Kraanwater is volgens mij net zo lekker als gefleste bronwater. Het is vele malen goedkoper én duurzamer. Het drinken van kraanwater in herbruikbare flessen of simpelweg een glas, dringt plastic afval terug en is daardoor milieuvriendelijker.
Nu ik dit schrijf hoor ik al velen beweren dat bronwater beter smaakt dan kraanwater, van hogere kwaliteit is etc. Maar wat blijkt nou uit een waterproeverij in Brabant? Kraanwater is echt lekkerder! Nu dat gegeven ook bewezen is, zie ik geen reden waarom we niet massaal onze, inmiddels bijna cultuurhistorisch te noemen waterkannen tevoorschijn halen. Op de vraag ‘Wilt u misschien wat drinken; koffie of thee?’ antwoord ik voortaan: ‘Kraanwater, alstublieft’.
Duurzaamheidskompas verwelkomt Ufuk Kahya!
Hij zal periodiek zijn kijk op duurzaamheid met ons delen. Benieuwd naar zijn achtergrond verhaal?
Mogen we kennismaken: wie is Ufuk Kâhya?
Ik ben een 23-jarige student bestuurskunde bij de Universiteit van Tilburg. Verder ben ik op verschillende fronten maatschappelijk actief voor onder meer NJR (Nationale Jeugdraad) en UWC (United World College). Op 18 jarige leeftijd ben ik in de (gemeente)politiek gestapt, omdat ik actief mee wil denken en een verschil wil maken voor anderen. Sindsdien zit ik ook in de politiek.
Wat is je drijfveer als het gaat om duurzaamheid?
Duurzaamheid wordt vaak gezien als een ideaal of streven. Mij fascineert duurzaamheid juist, omdat ik het een mooie kunstvorm vind. Het is de kunst om op slimme en creatieve wijze je leven groener te maken. De kunst om minder afval achter te laten of geen schade aan het milieu toe te brengen, zonder dat het meer hoeft te kosten of de kwaliteit van je leven aantast.
Waarom heb je besloten om gastschrijver te worden voor Duurzaamheidkompas.nl?
Het leuke aan Duurzaamheidskompas.nl is dat er geschreven wordt door simpele maar nieuwsgierige zielen die dezelfde fascinatie met mij delen. Bloggers van Duurzaamheidskompas.nl zijn niet per se experts, maar zoekers en ontdekkers van duurzaamheid op allerlei leefgebieden.
Wat kunnen de lezers van Duurzaamheidskompas.nl de komende tijd van je verwachten?
Duurzaamheidskompas.nl is voor mij een routekaart met blanke vlekken waarop ik gaande mijn zoektocht naar de kunsten van duurzaamheid steeds meer krabbels op wil zetten. Mijn reis zal er vooral een zijn zonder bestemming en vol variatie. In mijn DK-blog hoop ik mijn experimenten, observaties en verwonderingen met jullie te delen.
***
Geïnspireerd geraakt? Duurzaamheidskompas.nl is altijd op zoek naar gastschrijvers die hun visie/mening willen delen aangaande diverse thema’s binnen duurzaamheid. Voor meer info kun je me mailen via nur@duurzaamheidskompas.nl of contact opnemen door het contactformulier op de site in te vullen.
foto: Inke Katoen
Vanaf 2012 wilde het College van B&W zelforganisaties niet langer subsidiëren. In april van dit jaar ging de gemeenteraad niet akkoord met dit voorstel. Toch blijkt uit een artikeltje in het Brabants Dagblad van 26 oktober (“Cadeau voor Ons Poppetje”) dat niet alle organisaties daarvan op de hoogte zijn. Stichting Ons Poppetje, een multiculturele zelforganisatie voor alle Bosschenaren, kreeg een gift van 3000 euro van het Oranje Fonds.
Aan de Erwtenman van het Brabants Dagblad vertelt de voorzitter Elda Janzen te vrezen volgend jaar geen gemeentelijke subsidie meer te krijgen. En dan kan de stichting de huur niet meer betalen. Het is mij een raadsel waarom stichtingsbesturen zo lang in onzekerheid moeten blijven en stelde daarom de hieronder staande vragen aan de burgemeester en wethouders.
–
Aan het College van Burgemeester & Wethouders
’s-Hertogenbosch, 27 oktober 2011
Betreft: Schriftelijke vragen ex art. 39 RvO m.b.t. communicatie richting zelforganisaties n.a.v. de ombuigingen
Geachte College,
In de aanloop naar de ombuigingen van 12 april jl. is er door u richting zelforganisaties in onze stad gecommuniceerd dat hun subsidiering vanaf 2012 mogelijkerwijs zou kunnen vervallen. Ombuigingsvoorstel 3-5 repte hierover. De Raad heeft in al haar wijsheid besloten dit voorstel niet te effectueren (amendement A1 Wijzigingen ombuigingen spoor 1). In het Brabants Dagblad van woensdag 26 oktober valt te lezen dat het bestuur van Stichting Ons Poppetje (één van de 13 zelforganisaties die onder het ombuigingsvoorstel 3-5 vielen) in onzekerheid leeft over het verkrijgen van subsidie in 2012. Dit is merkwaardig aangezien de Raad hierover op 12 april al duidelijkheid heeft geboden. Dit signaal roept bij de fractie van GroenLinks de volgende vragen op:
1. Is het College op de hoogte van het feit dat er zelforganisaties zijn, zoals Stichting Ons Poppetje, die in onzekerheid verkeren over het wel of niet ontvangen van subsidie in 2012?
2. Op welke wijze heeft het College na het raadsbesluit over de ombuigingen gecommuniceerd met zelforganisaties?
3. Hoe verklaart het College de onduidelijkheid die bij deze zelforganisaties leeft?
4. Wat gaat het College doen om deze onduidelijkheid bij de zelforganisaties weg te nemen?
Namens de fractie van GroenLinks,
Ufuk Kâhya
Vandaag ben ik op bezoek geweest bij ‘Meer met Elkaar’ Noord, vroeger het ouder-kind centrum. Een organisatie met minimale professionele begeleidingen (2/3 personen) en met zo’n 60 vrijwilligers worden er meer dan 20 verschillende activiteiten georganiseerd die door meer dan 300 personen wordt bezocht. De kracht van ‘Meer’ zit hem in het feit dat (met name) vrouwen uit het isolement komen, een sociaal netwerk opdoen en zich ontwikkelen tot actieve vrijwilligers waar onze stad op draait en soms zelfs tot ondernemers en werknemers. Vroeger heette ‘Meer’ anders. Ik ken meer nog van de tijd dat mijn moeder werd geworven om te leren fietsen. Ik was 5/6 en mocht mee. Mijn moeder kreeg nieuwe vriendinnen, leerde daardoor de taal beter en ik had nieuwe vrienden waarmee ik kon spelen. De persoonlijke verhalen die ik van de dames vandaag waren heftig om te horen, zal ze daarom ook niet hier delen. Het zorgde er wel voor dat ik me nog bewuster werd van het eigenlijke belang van ‘Meer met Elkaar’ die je niet terug vindt in beleidsdocumenten en nota’s.
‘Meer’ is de afgelopen 20 jaar steeds uit andere potjes bekostigd. De laatste jaren vanuit Rijksgelden integratie. Nu dat op nul euro komt, zweven er ook donkere wolken boven de hoofden van deze dames. De ontmoetingsplek van deze dames dreigt te verdwijnen. Tijdens de ombuigingen een half jaar geleden heeft een grote meerderheid van de raad zich uitgesproken voor de kracht van de burger en het faciliteren van vrijwilligersnetwerken. Nu hoor ik van de dames dat de meeste partijen/politici niet eens de moeite nemen om te reageren op hun mails en uitnodigingen. Dat is erg jammer. Ik sta vierkant achter deze dames. Een geloofwaardige gemeente(raad) zal dat vast ook doen!
Gisteren heb ik samen met oud-raadsleden een rondleiding gehad in het nieuwe Jeroen Bosch Ziekenhuis (JBZ). Het is bijna te groot om te bevatten, met zijn vier gebouwen en vijf cijferige personeelsaantal. Indrukwekkend was ook de nieuwste state of the art technologie. Een kijkje in de technieklokaal was dan ook fascinerend.
Het mooiste vond ik toch het kunstwerk bij binnenkomst over ‘het leven’. Een beetje geïnspireerd op de bewegende schilderijen in Harry Potter, desalniettemin wel erg mooi.
